Κήλη Δίσκου Σκύλου (IVDD): Συμπτώματα, θεραπεία & πότε χρειάζεται χειρουργείο

Αν ένας σκύλος που μέχρι χθες κινούνταν φυσιολογικά αρνείται ξαφνικά να ανέβει ένα σκαλοπάτι, πονά όταν τον σηκώνετε ή περπατά ασταθώς, είναι λογικό να σας προκαλεί μεγάλη ανησυχία. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις, μπορεί ακόμη και να μην μπορεί να στηριχθεί στα πίσω πόδια του ή ακόμη και να τα κινήσει.

Μία από τις πιθανές αιτίες αυτής της εικόνας είναι η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου (IVDD). Η IVDD είναι πάθηση της σπονδυλικής στήλης κατά την οποία ένας μεσοσπονδύλιος δίσκος εκφυλίζεται και υλικό του προβάλλει ή εξέρχεται προς τον σπονδυλικό σωλήνα, προκαλώντας πίεση και ενδεχομένως τραυματισμό του νωτιαίου μυελού.

Η θεραπεία της κήλης δίσκου στον σκύλο εξαρτάται κυρίως από τη βαρύτητα των νευρολογικών συμπτωμάτων. Ένας σκύλος που πονά αλλά περπατά μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αντιμετωπιστεί συντηρητικά. Αντίθετα, όταν χάνει την ικανότητα βάδισης ή εμφανίζει σοβαρά νευρολογικά ελλείμματα, η ανάγκη για χειρουργική αποσυμπίεση γίνεται πολύ πιο πιθανή.

Το σημαντικό, πάντως, είναι να μην περιμένουμε στο σπίτι όταν ένας σκύλος ξαφνικά δεν μπορεί να σταθεί ή να περπατήσει. Η σοβαρή νευρολογική επιδείνωση χρειάζεται άμεση κτηνιατρική εκτίμηση.

Τι είναι η Κήλη Μεσοσπονδύλιου Δίσκου (IVDD) στον σκύλο;

Η σπονδυλική στήλη αποτελείται από διαδοχικούς σπονδύλους. Ανάμεσά τους βρίσκονται οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι, οι οποίοι λειτουργούν σαν μικρά μαξιλάρια, απορροφώντας τους κραδασμούς και επιτρέποντας στη σπονδυλική στήλη να κινείται χωρίς οι σπόνδυλοι να τρίβονται μεταξύ τους.

Κάθε δίσκος αποτελείται από έναν πιο μαλακό πυρήνα στο κέντρο και έναν ισχυρότερο ινώδη δακτύλιο γύρω του. Όταν ο δίσκος εκφυλιστεί, μπορεί να χάσει τη φυσιολογική ελαστικότητά του. Τότε υλικό του μπορεί να μετακινηθεί προς τον σπονδυλικό σωλήνα, όπου βρίσκεται ο νωτιαίος μυελός.

Ανάλογα με το σημείο και τη βαρύτητα της βλάβης, ο σκύλος μπορεί να εμφανίσει από πόνο και δυσκολία στην κίνηση μέχρι αδυναμία, παράλυση και διαταραχές στην ούρηση.

Hansen τύπου I: Απότομη εμφάνιση του προβλήματος

Στην IVDD Hansen τύπου I, ο μεσοσπονδύλιος δίσκος έχει υποστεί εκφυλιστικές αλλοιώσεις και υλικό από το εσωτερικό του εξέρχεται απότομα προς τον σπονδυλικό σωλήνα.

Γι’ αυτό και τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν πολύ ξαφνικά. Ένας σκύλος μπορεί για παράδειγμα να είναι φυσιολογικός το πρωί και λίγες ώρες αργότερα να πονά έντονα, να περπατά ασταθώς ή να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει σωστά τα πίσω πόδια του.

Ο συγκεκριμένος τύπος εμφανίζεται συχνότερα σε φυλές με γενετική προδιάθεση για πρώιμο εκφυλισμό των μεσοσπονδύλιων δίσκων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Dachshund. Αυξημένη προδιάθεση παρουσιάζουν επίσης φυλές όπως το French Bulldog και το Beagle.

Hansen τύπου II: Σταδιακή εξέλιξη της πίεσης

Στην IVDD Hansen τύπου II, ο δίσκος συνήθως προβάλλει σταδιακά προς τον σπονδυλικό σωλήνα αντί να εξέρχεται απότομα μεγάλη ποσότητα υλικού.

Η συμπίεση του νωτιαίου μυελού μπορεί επομένως να εξελίσσεται πιο αργά και τα συμπτώματα να γίνονται αντιληπτά σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Έτσι, μπορεί αρχικά να παρατηρήσετε ότι ο σκύλος δυσκολεύεται να σηκωθεί, αποφεύγει ορισμένες κινήσεις ή παρουσιάζει σταδιακά αδυναμία και αστάθεια στα άκρα.

Ο Hansen τύπου II παρατηρείται συχνότερα σε μεγαλύτερης ηλικίας σκύλους και σε φυλές που δεν παρουσιάζουν την ίδια προδιάθεση για πρώιμη εκφύλιση των δίσκων.

Συμπτώματα IVDD: Από τον πόνο στη μέση έως παράλυση

Η κήλη δίσκου δεν εμφανίζεται με την ίδια εικόνα σε όλους τους σκύλους. Η βαρύτητα εξαρτάται από παράγοντες όπως το σημείο της βλάβης και ο βαθμός πίεσης ή τραυματισμού του νωτιαίου μυελού.

Στα αρχικά στάδια μπορεί να υπάρχει μόνο πόνος. Όσο όμως επηρεάζεται περισσότερο η λειτουργία του νωτιαίου μυελού, μπορεί να εμφανιστούν αστάθεια, αδυναμία και τελικά απώλεια της κινητικότητας.

Στην κλινική πράξη χρησιμοποιούνται διαφορετικά συστήματα ταξινόμησης της νευρολογικής βαρύτητας με κλίμακα πέντε βαθμών που βοηθά στην κατανόηση της εξέλιξης.

Τα 5 grades της IVDD: Τι σημαίνει κάθε στάδιο και τα επόμενα βήματα

Η βαρύτητα της IVDD μπορεί να περιγραφεί με βάση τη νευρολογική κατάσταση του σκύλου, από πόνο χωρίς κινητικό πρόβλημα έως πλήρη παράλυση και απώλεια της εν τω βάθει αίσθησης πόνου.

Όσο σοβαρότερο είναι το νευρολογικό έλλειμμα, τόσο περισσότερο μετατοπίζεται η θεραπευτική επιλογή από τη συντηρητική αντιμετώπιση προς τη χειρουργική αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού.

Grade	Σύμπτωμα	Επόμενα βήματα	Πρόγνωση με συντηρητική θεραπεία	Πρόγνωση με χειρουργείο
Grade I	Πόνος στην πλάτη ή στον αυχένα χωρίς νευρολογικό έλλειμμα	Κτηνιατρική εξέταση και περιορισμός δραστηριότητας	Καλή	Πολύ καλή, αλλά συνήθως δεν αποτελεί πρώτη επιλογή μόνο για ένα απλό επεισόδιο πόνου.
Grade II	Περπατά μόνος του, αλλά τα πίσω πόδια είναι αδύναμα ή ασταθή.	Κτηνιατρική εξέταση σύντομα	Συχνά καλή	Πολύ καλή όταν υπάρχει ένδειξη για επέμβαση.
Grade III	Κινεί τα πόδια, αλλά η αδυναμία είναι τόσο έντονη ώστε δεν μπορεί να στηριχθεί και να περπατήσει χωρίς βοήθεια	Άμεση κτηνιατρική/νευρολογική αξιολόγηση	Αρκετά καλή αλλά με αργή αποκατάσταση	Η χειρουργική αντιμετώπιση προσφέρει καλύτερες πιθανότητες και ταχύτερη αποκατάσταση
Grade IV	Δεν μπορεί να κινήσει λειτουργικά τα πίσω πόδια, αλλά διατηρείται η εν τω βάθει αίσθηση πόνου	Επείγουσα αξιολόγηση	Δυνατή αλλά όχι συχνή	Πολύ καλύτερη πρόγνωση
Grade V	Πλήρης παράλυση	Νευρολογικό επείγον	Επιφυλακτική	Σημαντικά καλύτερη αλλά παραμένει επιφυλακτική

Τι είναι το deep pain και γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία;

Η εν τω βάθει αίσθηση πόνου (deep pain perception) είναι η ικανότητα του νευρικού συστήματος να αντιλαμβάνεται ένα ισχυρό επώδυνο ερέθισμα από τα άκρα.

Η παρουσία της αποτελεί σημαντικό προγνωστικό στοιχείο σε έναν σκύλο που έχει χάσει την κινητικότητα. Αντίστοιχα, η απουσία της υποδηλώνει σοβαρότερη βλάβη του νωτιαίου μυελού και συνδέεται με πιο επιφυλακτική πρόγνωση.

Υπάρχει όμως μία σημαντική λεπτομέρεια που καλό είναι να θυμάστε. Το deep pain δεν είναι κάτι που πρέπει να προσπαθήσει να ελέγξει ο ιδιοκτήτης στο σπίτι, π.χ. πιέζοντας το δάχτυλο του ποδιού του σκύλου.

Το τράβηγμα του ποδιού όταν πιέζεται ένα δάχτυλο μπορεί να αποτελεί απλώς αντανακλαστική κίνηση και δεν αποδεικνύει ότι ο σκύλος αντιλαμβάνεται συνειδητά τον πόνο. Η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται από κτηνίατρο στο πλαίσιο της νευρολογικής εξέτασης.

Πάντως, το γεγονός ότι ένας σκύλος κουτσαίνει ή παρουσιάζει πρόβλημα στα πίσω άκρα δεν σημαίνει ότι έχει κήλη δίσκου, καθώς υπάρχουν και άλλες αιτίες. Διαβάστε περισσότερα στον οδηγό μας για τις αιτίες που ο σκύλος χωλαίνει αλλά και τον οδηγό μας για το πότε αυτή η χωλότητα οφείλεται σε δυσπλασία ισχίου.

Παράλυση στα πίσω πόδια: Πότε είναι επείγουσα;

Ένας σκύλος που ξαφνικά δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει φυσιολογικά τα πίσω πόδια του χρειάζεται άμεση κτηνιατρική αξιολόγηση.

Η αιτία δεν είναι απαραίτητα η κήλη. Υπάρχουν και άλλες παθήσεις που μπορούν να προκαλέσουν οξεία αδυναμία ή παράλυση. Όταν όμως πρόκειται για κήλη δίσκου με σημαντική συμπίεση του νωτιαίου μυελού, η νευρολογική κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί γρήγορα.

Χρειάζεται επείγουσα εκτίμηση από κτηνίατρο όταν:

• ο σκύλος δεν μπορεί να σταθεί ή να περπατήσει
• σέρνει ένα ή περισσότερα άκρα
• η αδυναμία επιδεινώνεται μέσα σε λίγες ώρες
• υπάρχει έντονος πόνος μαζί με νευρολογικά συμπτώματα
• παρουσιάζει δυσκολία ή αδυναμία στην ούρηση
• έχει ήδη διαγνωστεί με IVDD και εμφανίζει ξαφνική επιδείνωση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, καλό είναι να φέρετε άμεσα το σκυλάκι σας, ώστε να το εξετάσουν οι έμπειροι νευροχειρουργοί κτηνίατροι της Your Vet Clinic και να προγραμματίσουν άμεσα το χειρουργείο του.

Αν και δεν υπάρχει ένα αυστηρό χρονικό όριο, για να γίνει η χειρουργική αποσυμπίεση, καλό είναι το χειρουργείο να γίνει εντός 48 ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων, για να αυξηθούν οι πιθανότητες ανάρρωσης.

Πώς γίνεται η διάγνωση της κήλης δίσκου στον σκύλο;

Η διάγνωση της IVDD δεν βασίζεται μόνο στο αν ο σκύλος πονά ή δυσκολεύεται να περπατήσει. Ο κτηνίατρος χρειάζεται πρώτα να εκτιμήσει πόσο σοβαρό είναι το νευρολογικό πρόβλημα και σε ποιο σημείο της σπονδυλικής στήλης πιθανότατα βρίσκεται η βλάβη.

Η διαδικασία συνήθως ξεκινά με κλινική και νευρολογική εξέταση. Ελέγχονται, μεταξύ άλλων, η βάδιση, η δύναμη των άκρων, τα αντανακλαστικά, η στάση του σώματος, η παρουσία πόνου και, σε σοβαρές περιπτώσεις, η εν τω βάθει αίσθηση πόνου.

Η νευρολογική εξέταση βοηθά τον κτηνίατρο να εντοπίσει τη βλάβη, δηλαδή να εκτιμήσει σε ποια περιοχή του νωτιαίου μυελού βρίσκεται το πρόβλημα.

Αρκεί μια απλή ακτινογραφία ή χρειάζεται μαγνητική;

Η ακτινογραφία μπορεί να δώσει χρήσιμες πληροφορίες για τη σπονδυλική στήλη, αλλά δεν μπορεί από μόνη της να επιβεβαιώσει με ακρίβεια σε όλες τις περιπτώσεις ότι υπάρχει κήλη δίσκου ούτε να δείξει πόσο πιέζεται ο νωτιαίος μυελός.

Μπορεί, για παράδειγμα, να δείξει εκφυλιστικές αλλοιώσεις, ασβεστοποιημένους μεσοσπονδύλιους δίσκους ή άλλα οστικά προβλήματα. Το γεγονός όμως ότι ένας δίσκος φαίνεται αλλοιωμένος στην ακτινογραφία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτός ευθύνεται για τα σημερινά νευρολογικά συμπτώματα.

Όταν χρειάζεται ακριβής εντοπισμός της βλάβης, ιδιαίτερα πριν από χειρουργική αντιμετώπιση, μπορεί να απαιτηθεί πιο εξειδικευμένη απεικόνιση, όπως μαγνητική τομογραφία (MRI) ή, ανάλογα με την περίπτωση και τη διαθεσιμότητα, άλλες προηγμένες απεικονιστικές τεχνικές.

Κήλη Δίσκου σκύλου: Πότε μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς χειρουργείο;

Το σίγουρο είναι ότι δεν χρειάζονται όλοι οι σκύλοι με IVDD χειρουργείο.

Η συντηρητική θεραπεία μπορεί να είναι επιλογή κυρίως όταν τα νευρολογικά συμπτώματα είναι ήπια, ο σκύλος εξακολουθεί να περπατά και δεν παρουσιάζει προοδευτική επιδείνωση.

Η απόφαση εξαρτάται από τη νευρολογική εικόνα, τον βαθμό πόνου, το ιστορικό προηγούμενων επεισοδίων και την ανταπόκριση στην αρχική θεραπεία.

Η συντηρητική αντιμετώπιση περιλαμβάνει συνήθως δύο βασικούς άξονες:

• περιορισμό της δραστηριότητας
• φαρμακευτική αντιμετώπιση του πόνου και της φλεγμονής

Η ανάπαυση δεν σημαίνει απλώς ότι ο σκύλος δεν βγαίνει μεγάλη βόλτα. Στόχος είναι να περιοριστούν οι κινήσεις που μπορούν να επιβαρύνουν περισσότερο τη σπονδυλική στήλη όσο υποχωρούν ο πόνος και η φλεγμονή και σταθεροποιείται η κατάσταση.

Συνήθως αυτό σημαίνει:

• καθόλου τρέξιμο και έντονο παιχνίδι
• αποφυγή άλματος σε καναπέδες ή κρεβάτια
• καθόλου σκάλες
• σύντομες, ελεγχόμενες μετακινήσεις για τουαλέτα
• παραμονή σε μικρό και ασφαλή χώρο όταν δεν υπάρχει επίβλεψη.

Η διάρκεια του περιορισμού καθορίζεται από τον κτηνίατρο ανάλογα με τη σοβαρότητα του περιστατικού και την πορεία του σκύλου.

Από την άλλη, η φαρμακευτική αγωγή συνήθως περιλαμβάνει αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη, ανάλογα με την κλινική εικόνα.

Το ακριβές σχήμα πρέπει να αποφασίζεται από τον κτηνίατρο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή ορισμένα φάρμακα δεν πρέπει να συνδυάζονται μεταξύ τους και μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών, κυρίως στο γαστρεντερικό.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να χορηγείται στον σκύλο παλιό φάρμακο που είχε δοθεί σε προηγούμενο επεισόδιο ή ανθρώπινο παυσίπονο χωρίς κτηνιατρική οδηγία.

Βοηθά η κορτιζόνη;

Συχνά θεωρούμε ότι η κορτιζόνη μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη φλεγμονή στην σπονδυλική στήλη εξίσου αποτελεσματικά όσο ένα χειρουργείο.

Στην IVDD όμως η κατάσταση είναι πιο σύνθετη.

Η κορτιζόνη δεν αποτελεί θεραπεία που «ξεμπλοκάρει» τον νωτιαίο μυελό ούτε μπορεί να αντικαταστήσει το χειρουργείο όταν υπάρχει σημαντική μηχανική συμπίεση.

Τα κορτικοστεροειδή έχουν αντιφλεγμονώδη δράση και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν από τον κτηνίατρο για συγκεκριμένες ενδείξεις. Δεν συνιστώνται όμως ως αυτόματη θεραπεία κάθε επεισοδίου IVDD ούτε ως φάρμακο που πρέπει να δοθεί από τον ιδιοκτήτη μόλις ο σκύλος εμφανίσει αδυναμία στα πίσω πόδια.

Το σημαντικότερο είναι να γνωρίζουμε τι προκαλεί τα συμπτώματα και πόσο έχει επηρεαστεί ο νωτιαίος μυελός. Αν ένας σκύλος έχει σοβαρή συμπίεση που απαιτεί χειρουργική αποσυμπίεση, η χορήγηση κορτιζόνης στο σπίτι δεν αντιμετωπίζει το βασικό πρόβλημα και μπορεί να καθυστερήσει την κατάλληλη αξιολόγηση.

Πότε χρειάζεται χειρουργείο για IVDD;

Το χειρουργείο γίνεται κυρίως όταν ο στόχος είναι να απομακρυνθεί το υλικό του μεσοσπονδύλιου δίσκου που πιέζει τον νωτιαίο μυελό.

Η πιθανότητα να συστηθεί χειρουργική αντιμετώπιση αυξάνεται όταν ο σκύλος:

• δεν μπορεί πλέον να περπατήσει χωρίς βοήθεια
• παρουσιάζει σοβαρή αδυναμία ή παράλυση
• επιδεινώνεται νευρολογικά παρά τη θεραπεία
• έχει επίμονο ή έντονο πόνο που δεν ελέγχεται επαρκώς
• εμφανίζει επαναλαμβανόμενα επεισόδια
• έχει απεικονιστικά επιβεβαιωμένη συμπίεση του νωτιαίου μυελού που δικαιολογεί αποσυμπίεση.

Η απόφαση δεν βασίζεται μόνο σε έναν αριθμό ή ένα Grade. Ο κτηνίατρος αξιολογεί συνολικά τη νευρολογική κατάσταση, την απεικόνιση, τη διάρκεια των συμπτωμάτων και τη γενική κατάσταση του ζώου.

Τι είναι η hemilaminectomy;

Η hemilaminectomy είναι μία από τις συχνότερες επεμβάσεις που χρησιμοποιούνται για θωρακοοσφυϊκή IVDD.

Κατά την επέμβαση αφαιρείται ένα τμήμα του οστού του σπονδύλου ώστε ο χειρουργός να αποκτήσει πρόσβαση στον σπονδυλικό σωλήνα και να αφαιρέσει το υλικό του δίσκου που πιέζει τον νωτιαίο μυελό.

Οπότε, ο στόχος είναι η αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού, ώστε να του δοθεί ο απαραίτητος χώρος για να περιοριστεί η συνεχιζόμενη πίεση και να δημιουργηθούν οι καλύτερες δυνατές συνθήκες για νευρολογική αποκατάσταση.

Τι πρόγνωση έχει ένας σκύλος με IVDD;

Η πρόγνωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη νευρολογική κατάσταση τη στιγμή της εξέτασης.

Γενικά, οι σκύλοι που εξακολουθούν να περπατούν και έχουν ήπια νευρολογικά ελλείμματα έχουν καλύτερη πρόγνωση από εκείνους που έχουν χάσει την κινητικότητα.

Σε σκύλους που δεν μπορούν πια να περπατήσουν, ένα από τα σημαντικότερα προγνωστικά στοιχεία είναι η διατήρηση της εν τω βάθει αίσθησης πόνου. Όταν το deep pain παραμένει, η πρόγνωση μετά από κατάλληλη χειρουργική αντιμετώπιση είναι σαφώς καλύτερη.

Όταν έχει χαθεί, η βλάβη θεωρείται σοβαρότερη και η πρόγνωση γίνεται πιο επιφυλακτική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ανάρρωση είναι αδύνατη.

Ανάρρωση μετά από χειρουργείο IVDD: Τι να περιμένετε

Η χειρουργική αποσυμπίεση είναι μόνο το πρώτο βήμα. Μετά την επέμβαση, ο νωτιαίος μυελός χρειάζεται χρόνο για να ανακάμψει και η ταχύτητα της αποκατάστασης διαφέρει σημαντικά από σκύλο σε σκύλο.

Ένας σκύλος με σχετικά ήπια νευρολογικά ελλείμματα μπορεί να αρχίσει να δείχνει βελτίωση μέσα στις πρώτες ημέρες. Σε σοβαρότερη παράλυση, η επιστροφή της κινητικότητας μπορεί να χρειαστεί εβδομάδες ή και περισσότερο.

Η διάρκεια της ανάρρωσης επηρεάζεται κυρίως από τη βαρύτητα της αρχικής βλάβης, το αν υπήρχε εν τω βάθει αίσθηση πόνου πριν από την επέμβαση και την εξέλιξη της νευρολογικής εικόνας μετά το χειρουργείο.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει ένα ενιαίο χρονοδιάγραμμα που να ισχύει για όλους τους σκύλους.

Οι πρώτες ημέρες μετά το χειρουργείο

Τις πρώτες ημέρες ο κτηνίατρος παρακολουθεί τόσο τη γενική κατάσταση όσο και τη νευρολογική εξέλιξη του σκύλου.

Η κτηνιατρική παρακολούθηση περιλαμβάνει:

• τον έλεγχο του μετεγχειρητικού πόνου
• τη φροντίδα της χειρουργικής τομής
• τη δυνατότητα ούρησης
• τη σταδιακή επιστροφή της κινητικότητας
• την αποφυγή τραυματισμών και απότομων κινήσεων.

Το ότι ένας σκύλος δεν περπατά αμέσως μετά την επέμβαση δεν σημαίνει ότι το χειρουργείο απέτυχε. Η αποσυμπίεση αφαιρεί την πίεση από τον νωτιαίο μυελό, αλλά η νευρολογική αποκατάσταση χρειάζεται χρόνο.

Φυσιοθεραπεία μετά από IVDD: Πώς βοηθά στην αποκατάσταση;

Η φυσιοθεραπεία μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μέρος της αποκατάστασης, ιδιαίτερα στους σκύλους που έχουν χάσει μέρος της κινητικότητάς τους.

Στόχος με τη φυσιοθεραπεία είναι να διατηρηθεί η κινητικότητα των αρθρώσεων και η μυϊκή λειτουργία και να υποστηριχθεί με ασφαλή τρόπο η σταδιακή επανεκπαίδευση της βάδισης.

Ανάλογα με τη νευρολογική κατάσταση και το στάδιο της ανάρρωσης, το πρόγραμμα μπορεί να περιλαμβάνει:

• παθητικές κινήσεις των αρθρώσεων (passive range of motion)
• ήπιο μασάζ
• υποβοηθούμενη όρθια στάση
• βάδιση με ειδικό ιμάντα στήριξης.

Σε επόμενο στάδιο μπορεί να προστεθούν πιο ενεργητικές ασκήσεις ή υδροθεραπεία, εφόσον το επιτρέπουν η επούλωση και η κατάσταση του σκύλου.

Ούρηση μετά από παράλυση: Γιατί χρειάζεται παρακολούθηση της ουροδόχου κύστης;

Η IVDD δεν επηρεάζει μόνο τα πόδια. Σε σοβαρές βλάβες του νωτιαίου μυελού μπορεί να επηρεαστεί και ο νευρικός έλεγχος της ουροδόχου κύστης. Έτσι, ένας παράλυτος σκύλος μπορεί να μην μπορεί να ουρήσει φυσιολογικά.

Εδώ υπάρχει μία σημαντική παγίδα. Το γεγονός ότι βλέπετε ούρα στο κρεβάτι ή στην πάνα του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο σκύλος αδειάζει κανονικά την κύστη του. Μπορεί να υπάρχει διαρροή ενώ σημαντική ποσότητα ούρων παραμένει μέσα στην κύστη.

Η ατελής κένωση μπορεί να προκαλέσει διάταση της κύστης και να αυξήσει τον κίνδυνο προβλημάτων του ουροποιητικού. Αν ο σκύλος δεν μπορεί να ουρήσει μόνος του, η κύστη μπορεί να χρειάζεται τακτική κένωση. Ο κτηνίατρος θα κρίνει ποια μέθοδος είναι κατάλληλη και, όταν χρειάζεται χειροκίνητη έκθλιψη της κύστης στο σπίτι, θα πρέπει να δείξει πρακτικά στον ιδιοκτήτη πώς γίνεται με ασφάλεια.

Πρόληψη για μη επανεμφάνιση

Ένας σκύλος που έχει εμφανίσει IVDD μπορεί να παρουσιάσει νέο επεισόδιο στο μέλλον, καθώς η εκφύλιση των μεσοσπονδύλιων δίσκων μπορεί να αφορά περισσότερα σημεία της σπονδυλικής στήλης και επομένως ένα επόμενο επεισόδιο μπορεί να προέρχεται από διαφορετικό δίσκο.

Ο κίνδυνος υποτροπής διαφέρει ανάλογα με τη φυλή, την ηλικία, τον τύπο της νόσου, τον αριθμό των εκφυλισμένων δίσκων και τη θεραπεία που έχει προηγηθεί. Σκύλοι με έντονη γενετική προδιάθεση, όπως τα Dachshund, μπορεί να έχουν περισσότερους από έναν εκφυλισμένους δίσκους ήδη από σχετικά νεαρή ηλικία.

Η πρόληψη αφορά κάποια πρακτικά μέτρα που μπορούν να μειώσουν την περιττή καταπόνηση της σπονδυλικής στήλης, όμως πρέπει να τονίσουμε ότι δεν είναι δυνατό να προληφθούν όλες οι περιπτώσεις IVDD, ιδιαίτερα όταν υπάρχει ισχυρή γενετική προδιάθεση.

Η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους είναι το σημαντικότερο μέτρο. Το επιπλέον βάρος αυξάνει το φορτίο που πρέπει να μεταφέρει το μυοσκελετικό σύστημα και δυσκολεύει την κινητικότητα ενός σκύλου που ήδη αντιμετωπίζει πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη.

Στο σπίτι μπορούν επίσης να βοηθήσουν:

• αντιολισθητικά χαλάκια σε ολισθηρά δάπεδα
• ράμπες όπου χρειάζεται να καλυφθεί διαφορά ύψους
• περιορισμός των επαναλαμβανόμενων αλμάτων από μεγάλο ύψος
• ελεγχόμενη και τακτική άσκηση μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης
• τήρηση των οδηγιών του κτηνιάτρου για την επιστροφή στην κανονική δραστηριότητα.

Η λύση δεν είναι να παραμείνει ένας σκύλος με ιστορικό IVDD αδρανής για όλη του τη ζωή. Μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, η κατάλληλη ελεγχόμενη άσκηση είναι σημαντική για τη διατήρηση μυϊκής δύναμης και καλής φυσικής κατάστασης.

Αν ο σκύλος σας παρουσιάζει πόνο στη σπονδυλική στήλη, αστάθεια ή αδυναμία στα άκρα, η κτηνιατρική εξέταση μπορεί να καθορίσει αν πρόκειται για IVDD και ποια αντιμετώπιση χρειάζεται.

Αν δεν μπορεί ξαφνικά να σταθεί ή να περπατήσει, σέρνει τα πίσω πόδια ή η νευρολογική του εικόνα επιδεινώνεται, η αξιολόγηση πρέπει να γίνει άμεσα.

Στη yourVET Clinic, κάθε περιστατικό αξιολογείται εξατομικευμένα από τους έμπειρους κτηνιάτρους μας με βάση τη νευρολογική του εικόνα και τα απαραίτητα διαγνωστικά ευρήματα, ώστε να επιλεγεί η κατάλληλη συντηρητική ή χειρουργική αντιμετώπιση.

Επικοινωνήστε με τη yourVET Clinic για αξιολόγηση ή για να ενημερωθείτε σχετικά με το χειρουργείο σπονδυλικής στήλης σκύλου και τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές.

Συχνές ερωτήσεις